O Emile Gallé, (8 Μαΐου 1846, Νανσί, Γαλλία – 23 Σεπτεμβρίου 1904, Νανσί), ήταν αναγνωρισμένος Γάλλος σχεδιαστής και πρωτοπόρος στις τεχνικές καινοτομίες στο γυαλί. Ήταν κορυφαίος μυητής του στιλ αρ νουβό και της σύγχρονης αναγέννησης της γαλλικής τέχνης.

Γιος ενός επιτυχημένου παραγωγού φαγεντιανών και επίπλων, ο Γκάλε σπούδασε φιλοσοφία, βοτανική και σχέδιο, μαθαίνοντας αργότερα την κατασκευή γυαλιού στο Meisenthal της Γαλλίας. Μετά τον γαλλο-γερμανικό πόλεμο (1870–71), πήγε να εργαστεί στο εργοστάσιο του πατέρα του στο Νανσί. Αρχικά έκανε διαφανές γυαλί, ελαφρώς χρωματισμένο και διακοσμημένο με σμάλτο και χαρακτική, αλλά σύντομα ανέπτυξε τη χρήση βαθιά χρωματισμένων, σχεδόν αδιαφανών γυαλιών σε βαριές μάζες, συχνά στρωμένα σε πολλά πάχη και σκαλισμένα ή χαραγμένα για να σχηματίσουν φυτικά μοτίβα. Το γυαλί του σημείωσε μεγάλη επιτυχία στην Έκθεση του Παρισιού του 1878 και έγινε γνωστός ως ένας πνευματώδης σχεδιαστής που εργαζόταν σε σύγχρονα στιλ αναβίωσης.

Το εντυπωσιακά πρωτότυπο έργο του Γκαλέ έκανε μεγάλη εντύπωση όταν εκτέθηκε στην Έκθεση του Παρισιού του 1889. Την επόμενη δεκαετία, το ποτήρι του, που αντικατοπτρίζει το κυρίαρχο ενδιαφέρον για την ιαπωνική τέχνη, έγινε διεθνώς γνωστό και μιμημένο. Συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στον ελεύθερο, ασύμμετρο νατουραλισμό και στους συμβολικούς τόνους της Art Nouveau. Ασχολήθηκε με την κοπή, την όξινη χάραξη, το περίβλημα (δηλαδή, στρώματα διαφόρων υάλων), και ειδικά εφέ όπως μεταλλικά φύλλα και φυσαλίδες αέρα, κάνοντας τα πειράματά του marqueterie de verre (“μαρκετερί γυαλιού”). Στο Νάνσι ηγήθηκε της αναβίωσης της χειροτεχνίας και της επακόλουθης διάδοσης του χειροποίητου γυαλιού μέσω της μαζικής παραγωγής. Στο αποκορύφωμα της παραγωγικότητάς του, στα τέλη του 19ου αιώνα, το εργαστήριό του απασχολούσε περίπου 300 συνεργάτες. Προσέλκυσε πολλούς τεχνίτες, συμπεριλαμβανομένης του υαλουργού της Art Nouveau, Eugène Rousseau. Μετά το θάνατο του Γκάλε, η υαλουργική του επιχείρηση συνέχισε την παραγωγή μέχρι το 1913.

Με τον Γκαλέ ως τη δημιουργική δύναμη, αναπτύχθηκε μια μορφή νατουραλισμού, κυρίως φυσικού διακόσμου, που αργότερα ταυτίστηκε με το Σχολή στο Νάνσι, την επαρχιακή συμμαχία της Art Industries, που ιδρύθηκε το 1901. Η μελέτη του για τη βοτανική ήταν η πηγή των φυσικών του σχεδίων, τα οποία αντιπροσώπευαν φύλλα, αιθέρια άνθη, αμπέλια και φρούτα. Τα σχέδια επίπλων του, που βασίστηκαν στην περίοδο του Ροκόκο, συνέχισαν τη γαλλική παράδοση με έμφαση στα εποικοδομητικά οργανικά σημεία (π.χ., γωνίες από ντουλάπες που έχουν τελειώματα σε σχήμα μίσχων ή κλαδιών δέντρων) και χρησιμοποιώντας ένθετα και γλυπτά που ήταν ουσιαστικά  σε φλοράλ στιλ. Ίσως η πιο χαρακτηριστική του ιδέα ήταν τα μούμπλι του («ομιλούμενα έπιπλα»), τα οποία ενσωματώθηκαν στη διακόσμησή του με ένθετα αποσπάσματα από κορυφαίους σύγχρονους συγγραφείς συμβολιστές όπως ο Maurice Maeterlinck και ο Paul Verlaine. Τόσο το γυαλί όσο και τα έπιπλά του ήταν υπογεγραμμένα, μερικές φορές πιο ευφάνταστα. Συνεργάστηκε με πολλούς συναδέλφους, ιδίως τον σχεδιαστή επίπλων Art Nouveau Louis Majorelle.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

show